Recent

Hier een verslag vanuit het hart van de Gravelrijders van WTC De Hellen. Dit doen we niet zomaar; we willen meer mensen enthousiast krijgen voor het gravelen, een prachtige discipline van de wielersport. Ik zal jullie vandaag voorstellen aan de diehards van het gravelen.

De organisatie van de Koningsrit is in handen van Denise. Zoals altijd regelt zij alles strak en duidelijk: jij zit in die auto en om half tien zien we elkaar in Ugchelen. Stipt om half tien staan de auto’s naast elkaar in Ugchelen. Enthousiast begroeten we elkaar, iedereen heeft er duidelijk zin in. Het is een mooie dag, een zonnetje schijnt tussen de wolken door en de temperatuur is nu al aangenaam.

Arno, de grote man achter de graveldiscipline bij de Hellen, is duidelijk de natuurlijke leider. Waar iedereen op de parkeerplaats zoekt welke kant we op moeten rijden, wijst Arno gedecideerd de weg en al gauw zit iedereen bij hem in het wiel. De eerste meters nog op asfalt, maar al gauw gaan we van de weg af en daar zien we het: een gravelpad! Iedereen is gelijk enthousiast, want in onze omgeving zijn die een zeldzaamheid. Het tempo gaat gelijk omhoog, als een stel jonge zwijnen die voor het eerst buiten mogen spelen in de lente.

Over zwijnen gesproken, plots spotten we zwijnen langs de kant van het pad! Nee, dan bedoel ik niet de mannen die vandaag meefietsen, maar de echte zwijnen van de Veluwe. Een moeder met een paar jongen, onverstoorbaar op zoek naar eten, terwijl wij op een paar meter langsfietsen. Machtig mooi om te zien en te ervaren. Zoiets kan alleen maar bij gravelen.

Zachtjes hoor ik dit steeds vanuit het peloton: “man met hamer, man met hamer”. Het komt bij Lucien vandaan. Ik ken Lucien al ruim 40 jaar, vroeger als techniekcoach en trainer van het voetballen, nu als Technical Attitude Director Gravel Cycling. Ik begrijp eigenlijk niet zo goed wat hij bedoelt. Ik weet dat hij altijd al serieus naar zijn gezondheid kijkt. Zou hij gisteravond toch wat alcohol hebben gedronken, en heeft hij koppijn? Ik kan het me niet voorstellen. Dan wijst hij naar zijn fietscomputer en dan valt het kwartje: Lucien is met zijn tijd meegegaan en heeft een Hammerhead gekocht voor op zijn fiets! Alleen krijgt hij de route er niet in, weet hij niet hoe het apparaat te starten en raakt hij een beetje in paniek. Gelukkig is daar Arno, van de technische dienst, die Lucien gauw uit de brand helpt. Zoiets kan alleen maar bij gravelen.

De route gaat verder over onder andere de Asselsche heide die nog redelijk in bloei staat. Vanuit het Staatsdomein steken we over naar het Kroondomein, overal prachtige, brede gravelwegen met af en toe een bospaadje.

Bij het 100-jarige Landgoed Mennorode komen de organisatie skills van Denise goed tot haar recht. Ze zijn vandaag officieel gesloten vanwege een groot event met 500 gasten. Maar Denise krijgt het voor elkaar dat wij daar wel koffie en thee kunnen drinken. Sterker nog, we hoeven er niets voor te betalen! De kas van de club blijft dus voorlopig nog op volle sterkte. Zoiets kan alleen maar bij het gravelen.

Waar iedereen rond rijdt op de nieuwste gravel bikes, met schijfremmen, powermeters en elektronische schakelsystemen, (en de nieuwe Hammerhead van Lucien!), fietst onze techniekcoach Jan nog rond op zijn omgebouwde racefiets uit 1993 met velgremmen. Zijn banden zijn net iets breder dan 23 mm, maar zijn goesting, stijl, snelheid en techniek zijn niet te evenaren. Wat een souplesse heeft deze man, niet voor niets is hij onze techniekcoach.

Toe aan een bakkie met een gebakkie, komen we uit in Hoog Soeren bij Brasserie het Jachthuis. Aangetrouwde neef en gravelrijder van het eerste uur, Jos, fiets vandaag ook mee. Een beetje mopperend, want de rechte wegen zijn niet zo zijn ding. Jos moet het hebben van zijn techniek en bochtige wegen, daar is hij in zijn element. Het vals plat helpt ook niet mee aan zijn vermoeide benen. Maar tijdens de pauze komt Jos helemaal tot leven als hij vertelt over zijn eerste biertje bij de chinees. Vraag hem er de volgende keer maar eens naar als je hem tegenkomt.

Een letterlijk hoogtepunt van de route is de ‘kathedraal’ Radio Kootwijk. In het hart van de Veluwe maken de bomen van Nederlands grootste bosgebied opeens plaats voor een groot open gebied van heidevelden en zandverstuivingen: het Kootwijkerzand. Met een oppervlakte van 700 hectare is dit de grootste actieve zandverstuiving van West-Europa. Hier staat radio Kootwijk: het zendstation dat in de jaren twintig van de vorige eeuw werd gebouwd voor radiotelegrafisch contact met het toenmalige Nederlands-Indië. Een imposant gebouw, dat het midden houdt tussen een tempel en een sfinx, wat een super locatie is voor een foto van ons geweldige gravel team. En Arno zou Arno niet zijn als hij Linda, de dochter van Toon, niet gevraagd zou hebben om daar een foto van ons te maken. Zoiets kan alleen maar bij het gravelen.

Heel even zien en horen we Theo Koomen achter op de motor bij Jan de graveldiscipline verslaan als Denise en Arno het op hun heupen krijgen. Maar dat kan toch eigenlijk niet: toen Theo nog leefde, was er nog geen sprake van een gravelfiets.

Tijdens de rit krijgen we nog aanwijzingen van de Houding coach Lucien: gaan zitten op jouw fiets doe je door eerst je bekken te kantelen en dan pas voorover gaan hangen naar het stuur. Mentale ondersteuning krijgen we van Denise: “Johan is geen fietser, want hij moet wel aan andere sporten doen, vanwege zijn stevige boven benen en billen”. Techniekcoach Jan laat zien hoe je technisch fietst, maar hij is zo snel weg, dat niemand ziet wat die techniek is. Jos kijkt alles rustig aan en zorgt als nuchtere coach dat iedereen met beide voeten op de grond blijft staan. En Arno rijdt rond met een grote lach op zijn gezicht, wat een mooie rit is dit.

En ik, ik heb onwijs genoten van het gezelschap, de rit en de pauzeplekken:

Zoiets kan alleen maar bij het gravelen.